Ik weet niet meer waar m’n hoofd staat. Jullie reacties hebben me verrast:

Proficiat Ellie, je hebt gelijk, je moet van het leven profiteren ;-)

Dat zei Christine, en dan volgde Elise:

Hij leek een heel aardige man, misschien wordt het nog wel iets tussen jullie twee.

Christel vond:

Leuke man hoor! :)

En zo ging dat maar door! Het is zo fantastisch om me aan die gevoelens over te geven. Maar ook zo verwarrend. Het ene ogenblik loop ik te zingen, het volgende moment zit ik diep in de put. Ik weet immers zo goed als niks over hem, alleen dat hij Hendrik heet, dat hij niet van hier is, en dat hij veel moet reizen voor z’n job. En that’s it. En dat hij beloofd heeft om te bellen als hij nog ‘ns in de buurt is …. Ik ben zo onrustig nu. Gisteren was de batterij van m’n gsm plat, en ik had het niet gezien -  ik werd bijna gek! Maar geen berichtje. Hoe dwaas van mij dat ik niet méér heb aangedrongen om zijn nummer te krijgen, of ten minste een mailadres.

Catherine, jij vroeg hoe m’n buren reageerden. Die hebben denk ik niet veel gemerkt. Ik blijf wel ‘ns bij vrienden overnachten als ik laat uitga. De enige die het echt weet is Rosa, maar die is de discretie zelve. Zaterdag ben ik gaan vragen of zij z’n familienaam niet kende. In haar gastenboek staat “Hendrik Peeters”.

Gisteren ben ik dan ten einde raad bij Marianne langsgeweest – die kent heel veel mensen – maar ze was niet thuis. Tom deed open. Hij was aan het babysitten op Sandrientje, en ik mocht een foto maken.

Tom, de peter - en ook de papa?

Nooit gedacht dat hij met Sandrientje zou willen poseren… Tom zag er zelf ook danig verward uit, vond ik. Hij ging Marianne ‘ns polsen over Hendrik Peeters.

Dus ik vanochtend naar het Notariaat voordat de school begon. Maar luister wat me daar overkomen is…

logo radio2

Waar is hij naartoe? Wat is er gebeurd? Hij zal toch geen ongeluk hebben gehad??