Het is nauwelijks te geloven … en ik voel me ontzettend dankbaar dat ik dit heb mogen beleven. Zoveel vriendelijke gezichten, zoveel lieve complimentjes. “Ha daar is onze radiojuf”, “Hier zie, onze verslaggeefster!”.  Mijn pols doet nog wat pijn van het handtekeningen zetten :-) En dan de apotheose: applaus op het grote podium!

Maar laat me beginnen bij het begin. Het was een stralende lentedag, en al heel vroeg stonden de eerste fans aan de ingang. van Domein Puyenbroek. De buren hadden het origineel aangepakt: iedereen kreeg als toegangsbewijs een reispas, en moest langs een douanepost voor controle.

grenspostcontrole!

Even verder hingen de feestvlaggen halfstok, een eerbetoon aan Herman. In de “rouwkapel” kon je het rouwregister ondertekenen.

het rouwregister

Met een shuttleauto werd ik overgebracht naar de promotent van Radio 2, geen tijd te verliezen, want daar stond al een rij aan te schuiven voor een handtekening! En daar was Myrthe al:

Myrthe

En Eva ….

Eva

En zoveel andere bekenden: Elise, kbhunl, en nieuwe gezichten van alle leeftijden … Bijvoorbeeld Amber:

Amber

Of Carla, met een origineel fotokussen (kijk voor meer foto’s bij mijn foto’s op Flickr).

Carla met fotokussen

Het werd al gauw bloedheet. Zowel de bezoekers als m’n buren en ik,  kregen het erg te verduren van de zon … En Maartje ook, lees ik op de blog …
Tijdens m’n vijf minuten pauze, kon ik snel even een foto gaan nemen bij hun mobilhomes. Eerst bij Simonne:

Simonne

Marianne, Geert en Dokter Ann:

Marianne en familie

… zaten op een veilige afstand van de familie van Rosa:

Rosa en familie

… terwijl Nancy probeerde om Waldek wat koelte te verschaffen:

Nancy met verfrissing

De lange rijen wachtende fans werden maar niet korter, en de tijd vloog voorbij … Voor we het beseften was het al vooravond, en kwam de shuttlewagen ons weer ophalen. We werden achter het grote podium gebracht voor de apotheose. Terwijl zich vóór het podium een massa joelende fans had verzameld, begon de vermoeidheid bij sommige van m’n buren toe te slaan:

pompaf

Veel rust kregen ze niet. Iedereen klaar? Sven de Leijer van De Laatste Show riep m’n buren één voor één op het podium. Uiteindelijk stond ik daar nog alleen te wachten – m’n hart klopte in m’n keel. Want toen hoorde ik Sven m’n naam roepen … iemand van de security duwde me de trappen op… Onder het applaus – ook van m’n buren! – was dit wat ik te zien kreeg:

overweldigend

Sven hield me een microfoon voor, en hij vroeg me wat ik van de dag had gevonden. Ik weet zelfs niet meer wat ik allemaal heb gezegd … Jeffrey heeft er foto’s van genomen en op z’n facebookpagina gezet.

De adrenaline daverde in m’n lijf! Om nooit te vergeten.

En dan kwam voor ons allemaal het ontroerendste moment van de dag. Bram kreeg het rouwregister overhandigd, met daarin een massa troostende woorden voor het overlijden van z’n vader. Hij was ervan aangedaan … en maakte een heel eenvoudig, maar aangrijpend gebaar: hij stak de foto van Herman in de lucht.

Bram aangedaan

Het oorverdovende applaus dat toen volgde, is recht naar z’n hart gegaan. Hij heeft me dan ook gevraagd om jullie langs deze weg te bedanken voor de steun.

Ik heb nog een massa foto’s, ze staan allemaal op mijn fotogina op Flickr. En binnenkort komt de rest van mijn foto’s op onze fanpagina op Facebook. En daar kunnen jullie vanaf nu ook je eigen foto’s of filmpjes kwijt.

Het burenfeest in Wachtebeke is weer een enorm succes geworden. Hopelijk hebben de dappere studenten onder jullie – zoals Lien of Inge – met dit verslag toch een beetje het gevoel dat ze er ook bij waren. Zonder dat ze zich hoefden te verplaatsen ;-) . En de buren en ik zijn allemaal moe maar ontzettend gelukkig met de gigantische opkomst – meer dan 8300 fans! Bedankt allemaal!